Als ik mijn Jumbo verlaat, loop ik over een plein met bankjes en bomen. Meestal het domein van hangende jeugd met felgekleurde skateboards en blikjes red bull. Nu staat er een groepje volwassen mannen. Veertigers schat ik. Ze hebben een serieus gesprek. In het voorbijgaan hoor ik een van hen zeggen: ‘Ik ben geen slechte man’.
Ik loop door. De zinnen die volgen, verstommen maar die ene resoneert. Deed hij iets dat het daglicht echt niet kan verdragen? Welke grenzen is hij overgegaan? Blijkbaar was het groot genoeg om in de groep te gooien maar te klein om rechterlijk veroordeeld te worden. Het oordeel van zijn vrienden volstaat.
De hoek om. Wanneer zeg je hardop dat je geen slechte man bent? En wat is slecht? Ken ik slechteriken? Ik kom niet verder dan de psychopaten uit Scandinavische series. En dan denk ik opeens – met een glimlach – aan een autoritje met mijn vader, vroeger in een donker bos bij de Duitse grens. Volgens hem konden de gezochte Horst Mahler en Andreas Baader – leden van de toen gevreesde Rote Armee Fraction – zich heel goed schuilhouden in het ons omringende naaldhout. Het was 1974. Ik was 8 en voelde me, naast hem, veilig en geborgen.
Het verschil tussen goed en slecht was toen nog zwart of wit. Nog steeds kijk ik heimelijk Opsporing Verzocht. Koester ik het contrast tussen de boze buitenwereld en mijn comfortabele bank. Ik zag het daderprofiel de afgelopen decennia verbreden. Man, vrouw, jong, oud, autochtoon, allochtoon. Je buurjongen, een ontspoorde kennis? Het slechte komt dichterbij.
“Komt er ook een TV-format voor perverten, witteboorden criminelen & graaiende aandeelhouders?”
Bijna thuis. Komt er ook een TV-format voor perverten, witteboorden criminelen en graaiende aandeelhouders? Lijkt me leuk.
Ondertussen gaan we, tegen beter weten in, nog steeds voor geld en macht in plaats van een mooiere, duurzame wereld. En is niet iedereen die zijn CO2 voetafdruk niet fundamenteel aanpast een slechterik? Het kwaad kruipt ongemerkt verder. De politiek in, de media in. De witwaszaak van de CEO van mijn Jumbo is vorige maand gestart. Ik ben bang dat het niet lang duurt voordat de slechteriken op hetzelfde terras zitten als ik. Dat ik onwetend met ze proost. Maar gelukkig niet op het pleintje voor mijn supermarkt. Daar worden de grenzen tussen goed en kwaad openhartig getoetst.